علاقه به دنیا

علاقه به دنیا

DanaAxel
DanaAxel
Oct 1, 2014, 2:55 AM |
11

چند روزی است دلم گرفته

از دست دنیای بی وفا، از دست آدمهای حقیر و دنیاپرست، از دست آدمهای پیرو هوای نفس، از دست آدمهایی که حرص پول می زنند، از دست نامردهای روزگار که به خاطر مال، مقام، شهوت، قدرت و ثروت به هر کردار بدی دست می زنند. آدمیزاد دو پا برای مال دنیا چه ها که نمیکند! مثل گرگهای گرسنه به جان هم می افتند تا بهره ای بیشتر از دنیا ببرند و اموال همدیگر را تصاحب کنند. برای کسب پست و مقام از سر و کول هم بالا می روند، سر هم کلاه می گذارند. دروغ می گویند و نارو می زنند. به هر عمل زشتی دست می زنند. انگار دنیا همیشگی است...

فراموش می کنند دنیا همه ساکنانش را به فنا و نیستی می کشاند و همه را به سوی مرگ می راند. دنیا ریسمان مرگ را به گردن ساکنانش انداخته و به سوی قبر می کشاند. در متون دینی دنیا به آب ته مانده مشک تشبیه شده که تشنه(ی دنیا) اگر آنرا بمکد تشنگی اش برطرف نمی شود... امام صادق(ع) می‏فرماید:
"مثل الدنیا کمثل ماء البحر ،کلما شرب منه العطشان أزداد عطشا حتی یقتله"
دنیا مانند آب دریاست که هرچه شخص تشنه از آن بیشتر بیاشامد، تشنگی‏ اش بیشتر می‏شود تا او را بکشد.

حضرت علی (ع) جملات بسیاری درباره توصیف دنیا دارند. از جمله:

ما اَصِفُ مِنْ دار اَوَّلُها عَناءٌ وَ آخِرُها فَناءٌ. فى حَلالِها حِسابٌ، وَ فى حَرامِها عِقابٌ.
چه بگويم از سرایى كه آغازش رنج و سختى، و پایانش فنا و نيستى است. حلالش را حساب است و حرامش را عقاب.
هذِهِ اَزْهَدَ عِنْدى مِنْ عَفْطَةِ عَنْز
این دنيا نزد من از آب بینی بز كمتر است!

"مَثَلُ الدُّنْيا كَمَثَلِ الْحَيَّةِ، لَيِّنٌ مَسُّها، وَ السَّمُّ النّاقِعُ فى جَوْفِها. يَهْوى اِلَيْهَا الْغِرُّ الْجاهِلُ، وَ يَحْذَرُها ذُواللُّبِّ الْعاقِلُ. "
مَثَل دنيا همچون مار است، كه دست بر آن بکشی نرم است ولی درونش سمّ كشنده است. فریب خورده ی نادان به آن ميل می كند و خردمند عاقل از آن حذر می نمايد.

 دنیا همچون زن فاحشه ای است که خود را به مردان نشان داده و روی بگرداند. هر کس به دنیا اطمینان کرد و تکیه کرد ضربه خورد. چقدر دنیاپرستی زشت است! به قول حضرت علی (ع) دنیا سرایی است که اهل آن را غم و اندوه گرفته... آسودگی در آن یافت نشود. اهل آن هدف تیرهای بلا هستند که دنیا به طرفشان می افکند و به مرگ نابودشان می کند.

 

ما که فریفته دنیا شده ایم لحظه ای بیندیشیم مگر پیش از ما نبودند انسانهایی که ثروتشان و قدرتشان و زیبایی خانه هاشان صدها برابر ما بود، الان کجا هستند؟ کجاست بدنهاشان؟ کجاست کبر و غرور و نخوتشان؟

لذت دنیا ناپایدار است و اگر به آن انس گرفتیم و به لذتهایش عادت کردیم جدایی از آن سخت و سنگین است. آخرت را فراموش می کنیم و از یاد خدا غافل می شویم. از مرگ هم غافل می شویم و نمی خواهیم سخنی در موردش بشنویم. همین طور روزها را می گذرانیم و به تدریج پیر می شویم. دنیا ما را سرگرم می کند و از توبه و ندامت هم باز می مانیم تا اینکه "مرررررررگ" می رسد. آن وقت است که حسرت می رسد، زیان کردیم. "ان الانسان لفی خسر" همانا انسان در خسران است.

شگرد دنیا زیبا جلوه دادن است. آرایش فریبکارانه است. شیرین کامی است. شهوت است. سبزی و خرمی و نعمت است. اما همه شان ناپایدارند... دنیا تنها گذرگاهی است که باید توشه از آن برداشت برای آخرت، و ما همه مسافریم.

حافظ شیرازی چه زیبا دنیا را به محنت آباد، دامگه، عروس هزار داماد و از این قبیل تمثیلها تعبیر کرده و می فرماید: 

بيا كه قصر اَمَل سخت سست بنياد است      بيار باده كه بنياد عمر برباد است

نصيحتي كنمت ياد گير و در عمل آر         که اين حديث ز پير طريقتم ياد است

مجو درستي عهد از جهان سست نهاد        كه اين عجوزه، عروس هزار داماد است

غلام همّت آنم كه زير چرخ كبود              ز هر چه رنگ تعلّق پذيرد آزاد است