Nazywam się Karol Brzęczyszczykiewicz. Mam 42 lata i mieszkam w Zamościu. Z zawodu jestem specjalistą do spraw nie do załatwienia w naszym urzędzie gminy. Brzmi tajemniczo? I bardzo dobrze, bo nikt do końca nie wie, czym się zajmuję — ale wszyscy wiedzą, że jeśli coś naprawdę nie działa, to przychodzą do mnie.

Lubię swoją pracę. Codziennie mierzę się z problemami, które wykraczają poza zwykłe druczki i tabelki. Jednego dnia pomagam sąsiadowi odzyskać zagubiony numer działki z 1986 roku, a drugiego – przekonuję centralę w stolicy, że nasza wiejska droga naprawdę istnieje. Mam zeszyt w kratkę, gdzie notuję wszystkie ważne sprawy, cytaty z „Pana Tadeusza”, a także najbardziej absurdalne skargi, jakie kiedykolwiek wpłynęły do urzędu. (Mój ulubiony wpis: „Proszę zakazać sąsiadowi kosić trawę, bo rośnie krzywo”).

Na co dzień noszę garnitur z lat dziewięćdziesiątych. Jest wygodny, pachnie wspomnieniami i, co najważniejsze, ma dużo kieszeni. Na głowie zazwyczaj mam czapkę z daszkiem z napisem „Człowiek legendarny” – prezent od siostrzeńca. A może od siostry? Nieważne, ważne że pasuje do mojego stylu.

Po pracy oddaję się swoim pasjom. Kolekcjonuję pieczątki – mam już ponad trzysta, z czego najbardziej dum jestem z tej z Ustrzyk Górnych z 1973 roku. Lubię też grać w szachy – najczęściej na przystanku, bo tam najlepiej myśli się nad ruchem hetmana. Prowadzę bloga zatytułowanego „Biurokratyczne Rymy”, gdzie piszę wiersze inspirowane formularzami. Oto próbka:

Wniosek wniosłem w środę rano,
Pani Basia spojrzała z pianą.
Lecz gdy dodałem załączników trzy,
Usłyszałem: „To mi się śni!”

Moje życie może nie jest spektakularne, ale ma swoje uroki. Cenię sobie porządek, konsekwencję i ludzi, którzy wiedzą, gdzie się podpisać. Zawsze powtarzam: „Nie ma sprawy nie do rozwiązania – są tylko sprawy źle wypełnione”.

Jestem Karol Brzęczyszczykiewicz. Człowiek od zadań specjalnych. I formularzy.

IgnWie