Μια φωτογραφία μπορεί να δείξει πολλά. Υπάρχει κούραση, σκληρότητα, θυμός, επίδειξη αγάπης ως κοινωνική εικόνα, διακοπή με τον μέσα κόσμο, επαφή μόνο με τον έξω, κενό, τα μαλλιά σου αραίωσαν, τα μάτια σου βούλιαξαν, το φως χάθηκε, ο έξω κόσμος σε σβήνει. Με λίγα λόγια, έγινες ένα κακέκτυπο του εαυτού σου. Γιατί κανείς δεν αρνείται την αλήθεια χωρίς συνέπειες.

A drawer escaped the fire. And it was full of pre-war letters that time has turned yellow. Today I opened one carefully, so that it wouldn't fall apart in my hands. It was a good night. from a soldier trapped in the trenches, the attack that night by the forces of repression was fierce. Of repression exactly. The soldier couldn't raise his head, with a broken pencil, he wrote, perhaps his last good night to his beloved.

“Good night my heart my soul my love.

I will always tell you the magic word.... I love you.

our own balm...and I can stand it...

sweet, quiet, amorous dreams my baby...

I kiss you very much and tenderly. SHS”.

The balm is now in my hands. The soldier is missing. He probably couldn't stand it.

At the foot of Kathmandu I erected a monument to him

Moody Blues- RIP John Lodge

Από δημοσίευση στο musics travel in time “Το πιο αγαπημένο μου συγκρότημα, κι ένας από τους πιο αγαπημένους μου καλλιτέχνες, δημιουργός πάμπολλων τραγουδιών και αισθαντικός ερμηνευτής ο John Lodge η φωνή του οποίου άπειρες φορές ηχούσε στ' αυτιά μου, σε κάθε ερωτική απογείωση αλλά και προσγείωση. Μία από τις πιο δυνατές μου μνήμες με το συγκεκριμένο τραγούδι είναι ένα χαρούμενο παιδί στο σώμα ενός ενήλικα, που έπαιζε στο χιόνι, με ένα βλέμμα ανείπωτα ερωτευμένο με τη ζωή και τη χαρά του να "είσαι" Ας είναι καλά αυτό το παιδί όπου και να βρίσκεται, ας είναι καλά και ήρεμη η ψυχή του Jonh Lodge μετά τα τόσα εκατομμύρια μάτια που κατάφερε να κάνουν να δακρύσουν από χαρά και αγάπη”

https://www.youtube.com/watch?v=phXb8deyJE4&list=RDphXb8deyJE4&start_radio=1

https://www.youtube.com/watch?v=Rm3uMGfIj2E

15/09/22 -11/11/23 silence beffore storm. Scripta manent for ever.

Διάλεξες να πεθάνεις πριν να μαζέψεις τους καρπούς από τα λιβάδια του έρωτά μας. Κι έτσι τους σκόρπισα στους ανέμους κι έπεσαν στα χέρια και τα μάτια των ανίδεων που πλήρεις άγνοιας ονόμασαν ποιήματα. Τα εξωτικά μας φρούτα, οι σπάνιες ποικιλίες των ανθών μας και τα ουράνια χρωματά μας ανίκανοι να κατονομάσουν, ονόμασαν ποιήματα. Αποξηραμένα κι αποχυμωμένα παραμένουν κλεισμένα στα κουτάκια των λέξεων, σαν πεταλούδες ταριχευμένες σε κάδρο, για νά χουν οι άνθρωποι κάτι να θαυμάζουν ή να βρίσκουν λόγους ν' αναρωτιούνται. "Πως να ήταν άραγε;" Βιάστηκες. Πολύ βιάστηκες να γίνεις φάντασμα.

MinLian