Rens tegen Peter

Het spel is voorzien van wat commentaar, zonder alternatieve lijnen.
Dat past ook wel bij de Pirc-verdediging die ik met zwart speelde: een opening die zich langzaam ontvouwt. Aan de buitenkant lijkt het een trage passieve, bijna zwakke opstelling, maar schijn bedriegt. Zwart staat solide, zonder het centrum direct aan te vallen. Juist dat maakt de Pirc intrigerend: wit ziet weinig gebeuren en weet niet goed wat te doen, terwijl zwart rustig zijn plan rijpt. Het centrum wordt pas in het middenspel aangevallen, en dan staat zwart er plotseling sterk voor.

Ik had verwacht Pirc tegen Siem te spelen, maar door een wisseling trof ik Rens.
Dat belooft altijd wat: Rens en ik zijn aardig aan elkaar gewaagd en onze partijen worden zelden tam. Toch bleef ik bij mijn gedachten een Pirc experimentje te doen, een opening die ik vroeger regelmatig speelde maar jaren heb laten liggen. De opbouwfase is rustig, bijna slaapverwekkend voor een toeschouwer, maar het wordt pas echt interessant in het middenspel. En dat had ook een praktisch voordeel: ik kon vlot zetten, terwijl wit bleef nadenken over wat zwart nu eigenlijk in de zin had.

In het middenspel sloeg ik toe met een dame-offer via een mooie val. Chess.com bestempelde het als 'briljant', en inderdaad: ik stond gewonnen. Maar later verloor ik mijn dame door een blunder in het eindspel, en uiteindelijk gaf ik op.

Dit had ik moeten winnen. De laatste tijd laat ik partijen vaker zo glippen tegen het einde. Na een dag programmeren is de geest op, en dit voelde ook niet als een echte misser maar meer als een stille capitulatie aan de vermoeidheid. Gisteren ook al te laat geworden. Nou ja, zo geschiedde :